الهی بمیرم من که بعد اون همه تلاش باید اشکهاتونو ببینیم. شما قهرمانهای روزهای سخت ما هستید. پر از بغضم، از تنهاییتون، از ستمهایی که بر ما میره و شما بودید که جنگیدید، با تمام وجود و امید رو، تا آخرین لحظه، توی دلهامون روشن نگه داشتید. امروز رو، این حال رو، یادگار نگه میدارم.

خ. خورشید پورامینی هم همینطور!

مامانم میگفت:« خوشحالیت رو منوط به دیگران نکن.»

از چند سال پیش که حسینعمو فوت کرده، زنعمو افتاده توی رختخواب، بیمار و فرسوده و فراموشکار.

مامبزرگ رفته بود دیدنش. تعریف میکرد:

من رو هنوز یادش بود. میگفت آسیه، حسین کجاست؟ تو از حسین خبر داری؟

من هم بهش گفتم آره، بردیمش تهران، براش زن گرفتیم، دیگه برنمیگرده.

باز دیروز شهر دوازده میلیون و هفتصد و نود و شش هزار و پانصد و چهل و سه نفری تهران خالی بود، بس که در سفری.

_مصطفی مستور